Veilig oversteken

Veilig oversteken

Met kinderen deelnemen aan het verkeer vind ik altijd een beetje spannend. Ze vergeten veel eerder dan volwassenen dat je constant op moet letten. Ik ben geen controlfreak, maar ben liever te voorzichtig dan te laat. Te laat als in, dit ongeluk is al gebeurd. Kinderen die op de stoep lopen kunnen in hun spel of onnadenkendheid achteloos de weg op lopen.  Het is toch geweldig leuk om in die plas bij de goot te stappen. Of om op de stoeprand te lopen. Daar is een voorbijrijdende auto niet altijd op voorbereid.

Vanaf dat Nora kan lopen ben ik extra alert als we buiten lopen. Je denkt misschien dat je veilig op de stoep loopt, maar zij had niet altijd door dat je daar op moet blijven. Gelukkig vond ze het meestal zo interessant dat ze wel op de stoep bleef. Maar je weet het nooit zeker. Nu is ze net 4 en weet ze heel goed waarom je op de stoep moet blijven. Toch is dat geen garantie dat ze het ook doet. Niet omdat ze niet uitkijkt. Gewoon omdat ze het vergeet. Ook als je wel goed uitkijkt kan het misgaan. Waarschijnlijk herinnert Nora zich niet meer dat ze een keer bijna aangereden is. Maar bij mij staat het in mijn geheugen gegrift.  Toen kwam er opeens een wegpiraat de hoek om die nergens rekening mee hield. Ik kon haar nog op tijd aan de kant trekken.

Een kind van onder de 8 kan nog niet uit zijn ooghoeken kijken en ziet dus veel dingen over het hoofd. Daarom wordt aangeraden om kinderen jonger dan 8 niet alleen over straat te laten gaan.
Om haar daar vast op voor te bereiden benoem ik constant wat ik doe als we oversteken. Dat we moeten wachten en naar links, rechts en weer links moeten kijken. Voor haar de ene en de andere kant. Hopelijk leert ze zo hoe belangrijk dat is, zonder bang te worden.

20190511_164455
helm wilde ze perse op 🙂

Ik baal stiekem altijd als automobilisten ons voor laten zodat we kunnen oversteken terwijl we geen voorrang hebben. Dan leert ze dat er wel voor haar gestopt wordt. Ik heb liever heel zwart-wit dat we netjes moeten wachten. En pas oversteken als het kan.
En dan doorlopen en niet op de weg gaan treuzelen. Dat gebeurde laatst. Toen ging iets niet zoals ze wilde en bleef ze midden op de weg staan. In de verte kwamen twee oudere dames aanfietsen. Ik probeerde Nora mee te trekken om snel voor ze aan de kant te gaan. Dat kon prima, dacht ik. Maar ze reden veel harder dan ik dacht, omdat ze elektrische fietsen hadden. Moeilijk in te schatten voor mij, dus helemaal voor een kind. Al was mijn kind in dit geval niet eens met die fietsers bezig. De fietsers wel met ons, want ze werden boos dat ik niet aan de kant ging. Ik schreeuwde ze nog na ‘ja hallo, wij waren al aan het oversteken.’ Beetje primitieve reactie, maar ik had iets meer begrip verwacht. Misschien geef ik toch de voorkeur aan ten onrechte voorrang krijgen.

 

Goed

Goed

Een hele tijd geleden riep ik enthousiast op Facebook ‘Waar wil jij graag over lezen?’ Daar zou ik een blog over schrijven. Het mocht over yoga gaan, maar ook over andere dingen. Een verzoek was het onderwerp ademhaling. Adem is de basis voor alle yogaoefeningen en natuurlijk voor het leven zelf. Genoeg over te schrijven. Kijk maar.

Maar het volgende verzoek vond ik een stukje lastiger. ‘Hoe goed we het hebben in ons kleine landje’. We hebben het zeker goed in Nederland. Kijk maar naar de ellende in de wereld en je weet genoeg. Gek genoeg ben ik als geboren optimist toch geneigd naar die ellende te kijken en te vergeten wat er allemaal goed is. Ik roep vaak dat je moet kijken naar wat je allemaal wel hebt in plaats van wat je allemaal niet hebt. Maar om dat ook daadwerkelijk te doen is een tweede. Laat ik daar nu eens mee beginnen.
Wij hebben het goed, want we hebben:

  • Overal supermarkten met een ruim assortiment
  • Onderwijs voor iedereen
  • Goede wegen en bewegwijzering
  • Meer dan genoeg boeken om te lezen
  • Vrijheid van meningsuiting
  • Zorgverzekering voor iedereen
  • Toeslagen voor mensen met een laag inkomen
  • Veel restaurants en cafés met lekker eten
  • Prachtige natuur en altijd dichtbij omdat Nederland zo klein is
  • Steeds meer yogascholen
  • Bijna allemaal een eigen fiets, auto of scooter
  • Huizen met douche en wc
  • Wasmachines, vaatwassers en veel andere apparaten die ons leven makkelijker maken
  • Sociale zekerheid
  • Zwembaden en zwemles
  • Musea en bibliotheken
  • Sportverenigingen en balletscholen
  • Binnenspeeltuinen
  • Buitenspeeltuinen
  • Pretparken
  • Afvalcontainers in iedere straat
  • Sauna’s

En nog veel meer. Wie vult me aan?

20181105_124308

Iedere dag mediteren -week 22-

Iedere dag mediteren -week 22-

Sinds dit jaar mediteer ik iedere dag, bijna. Hiervan houd ik een dagboek bij op mijn yogawebsite. Maar mijn yogawebsite werkt niet mee deze week. Wel vaker eigenlijk en daar baal ik van. Mijn lezers zitten natuurlijk met smart te wachten op mijn meditatie-ervaringen. Ik denk namelijk dat er iedere week duizenden yogi’s en niet-yogi’s uitgebreid meelezen en geïnspireerd raken om ook te mediteren. Of misschien worden ze alleen al door erover te lezen rustig, tevreden, ontspannen en weet ik veel wat nog meer. Dus ik zet mijn websitefrustraties aan de kant en deel met jullie mijn ervaringen van vorige week. Nu gauw weer mediteren, anders heb ik volgende week niks om over te schrijven. Hopelijk dan weer op mijn YOGAblog

week 22

Er zit een stijgende lijn in mijn meditatiebeoefening. Het is net als je conditie die beter wordt door regelmatig te sporten. De positieve uitwerking van het mediteren blijft langer voelbaar en tijdens het mediteren voel ik sneller rust en lijkt het of ik dieper ga. Meestal dan, want het blijft een proces waarbij veel factoren een rol spelen. De ene keer gaat het makkelijker dan de andere keer en dat is prima!

maandag 29 mei
9:45u, 16 minuten
In de Vipassana-retraite begonnen we met het volgen van de ademhaling en daarna volgde een bodyscan van kruin tot voeten en weer terug. Dat deed ik vandaag ook. Voelen wat er in mijn lichaam gebeurt houdt me heel erg in het hier in nu, maar kan ook voor afleiding zorgen. Op het moment dat ik alleen voel wat er is en daar niets mee doe volgt er een heerlijke rust.
dinsdag 30 mei
22:05u, 16 minuten
Een vriendin vroeg me of ik in mijn meditatie een intentie meeneem. Mijn antwoord was nee, maar ik wilde het meteen proberen. Mijn intentie voor vandaag werd alignment in balans zijn met de energie van het universum. Ik kreeg ineens het beeld dat ik mijn diepste wensen duidelijk het universum in moet sturen en als ik ga twijfelen aan de mogelijkheid ervan ik yoga moet doen. Goed plan. Ik ben benieuwd hoeveel yoga dat me op gaat leveren. 🙂 Die alignment bevalt mij wel.
woensdag 31 mei
14:40u, 16 minuten
Het risico van een vraag stellen in je meditatie is dat je alleen maar met je vraag bezig bent. Het is de bedoeling dat je even tijd neemt voor je vraag en vervolgens je onderbewuste het werk laat doen. Ik had nu ook een vraag en begon zelf alle voors en tegens in mijn hoofd na te gaan. Dat gaf wel rust na een tijdje, maar de volgende keer probeer ik weer er niet zelf mee bezig te zijn.
donderdag 1 juni
17:01u, 16 minuten
Ik zit gewoon te zitten en me lekker te voelen. Soms zijn er veel gedachten, soms bijna geen. Heel sereen allemaal. Meer niet.
vrijdag 2 juni
14:14u, 16 minuten
Eigenlijk precies hetzelfde als gisteren. Lekker gemediteerd!
zaterdag 3 juni
21:00u, 12 minuten
Vanuit een lui gevoel en niet zelf willen mediteren kies ik weer voor de ‘Letting Go of Baggage’-meditatie van vorige week vrijdag. Ik kan het verhaal nu beter volgen, maar mis het einde omdat ik weer afgedwaald ben. Ik mis zelfs het feit dat ik het einde had gemist omdat er geen duidelijk eind was.
zondag 4 juni

22:00u, 12 minuten
Vastbesloten de ‘Letting Go of Baggage’-meditatie helemaal te volgen kies ik er vandaag weer voor. Ik blijf er tot het eind bij en heb zeker weten negatieve emoties en weerstand losgelaten. Weer had ik niet door dat hij afgelopen was. Ik wacht een tijdje of er nog iets gezegd wordt, maar dat gebeurt niet. Ik weet nog steeds niet zo goed wat ik hier nou van vind. Het was wel fijn om even mee te gaan in de visualisatie-oefening en nergens anders mee bezig te zijn.

Dopen op zijn Grieks

Dopen op zijn Grieks

Afgelopen zomer is Nora Grieks-orthodox gedoopt en heeft ze naar Griekse begrippen officieel haar naam gekregen. Bijna alle Grieken zijn gedoopt, maar slechts een klein deel gaat regelmatig naar de kerk. Met kerst en Pasen gaan de meeste Grieken wel naar de kerk. De geboorte en de dood van Christus zijn immers belangrijke momenten in de Bijbelse geschiedenis. Ook op school wordt het geloof bijgebracht en zodoende kent iedere Griek de bijbel met alle heiligen en de Grieks-orthodoxe rituelen.

Het geloof is belangrijk in Griekenland en een doop is een belangrijk en feestelijke gebeurtenis. Er was van alles voorbereid. Mijn schoonmoeder stond al dagen van tevoren in de keuken en familie en vrienden kwamen uit alle windstreken. Er werd een speciaal jurkje gekocht waar menig bridezilla jaloers op zou worden, compleet met nieuwe schoenen (twee maten te groot), ondergoed en hoedje. Ook was er voor deze gelegenheid een speciale kaars aangeschaft en een ketting van de juwelier met kruisje. De kaars mocht de kerk hebben en de ketting was voor Nora. Verder was er een speciale handdoek om na de doop mee afgedroogd te worden.

Ik dacht dat we haar thuis op gingen doffen en dan in vol ornaat naar de kerk. Waarschijnlijk was ik in de war met een bruiloft. Nora mocht ik haar gewone kloffie naar de kerk. Ze moest wel eerst douchen van papa, maar dat was omdat ze de drie dagen na de doop niet in bad mocht. De doop is nogal grondig want het kindje gaat in een grote emmer en wordt helemaal overgoten met water en olie. Het is gebruikelijk pas te dopen na de eerste verjaardag en niet zoals hier, kort na de geboorte. Ooit had ik een Griekse doop op tv gezien en kon me voorstellen dat de kleintjes dit niet echt heel leuk vinden. Aan de foto’s van Christos te zien had hij ook aardig wat weerstand getoond tegen dit bijzondere ritueel.

Om zeven uur ’s avonds begon het pas. Ik verwachtte dat iedereen plechtig de kerk zou betreden en dan plaats zou nemen. Als iedereen er was zou de papas (priester) zeggen dat Eleonora gedoopt ging worden en dan pas beginnen. Maar niet iedereen ging naar binnen. De papas bleek niet te weten wie hij ging dopen en dat haar moeder niet gedoopt was, wat kennelijk niet uitmaakt als ze maar kruisjes slaat. Hij wist ook niet hoe de nonna (peettante) heette, maar dat zijn dingen die je ter plekke kunt vragen.
We stonden nog half in de deuropening en de papas begon kruisjes te slaan en haar nep in het gezicht te spugen. Dit ‘spugen’ is ter bescherming tegen het kwade. Nora vond het allemaal maar niks en wilde alleen bij mij op de arm zitten. Eigenlijk moet de nonna haar dragen, maar zij mocht Nora’s knuffel Waffie dragen.

IMG-20160831-WA0009
Nonna draagt Waffie, papa en mama knielen.

 

Er werden allerlei Oudgriekse teksten opgelezen, af en toe met pauze om de namen te vragen. De priester las voor en de nonna ook. Zij moest bevestigen dat ze in God gelooft en de duivel afwijst.

De papas ging na een tijdje naar die ruimte voorin de kerk waar niemand mag komen om een witte cape over zijn zwarte gewaad aan te doen. De grote kaars werd aangestoken en het echte dopen kon beginnen. Nora moest haar kleren uit en werd ingesmeerd met heilige olie. Dat was olie uit de keuken van mijn schoonmoeder, in een zondagse karaf die gezegend werd door de papas. Mijn schoonouders hadden zelf jerrycans met water meegebracht en dat werd in de doopemmer (doopvont) gedaan. Daar ging wat van die olie in en toen moest Nora erin. Er zat niet veel water in, dus het werd geen waterballet.

Echt leuk vond ze het niet…

20160828_194628
Wazige foto zodat het minder erg lijkt.

Het heilige water werd met olie over haar heen gegoten. Toen ze eruit mocht werd ze afgedroogd met de gloednieuwe handdoek en kreeg ze haar doopjurk aan. De hoed wilde ze niet, haar speen wel. Er werd een plukje haar afgeknipt als offer aan God. Ik schrok me kapot toen ik dat hoorde en nam me voor in te grijpen als het een te grote pluk zou worden. Gelukkig zat mijn schoonmoeder er bovenop en werden het vier kleine plukjes, alleen even bijpunten.
Daarna moesten Christos en ik om het doopvont lopen achter de priester en nonna met Nora aan. Ik vraag me af of we nu niet stiekem ook getrouwd zijn voor de Griekse kerk. We moesten knielen en nonna’s hand kussen als dank dat zij deze belangrijke taak op zich wil nemen.

 

 

IMG-20160831-WA0007
Doopvont en het poortje naar dat gedeelte waar je niet mag komen.

Daarna gingen we naar buiten en kreeg Nora van iedereen cadeautjes. Speelgoed, maar ook geld en kleding. Iedereen kreeg taart en een soort bruidssuikers. Christos moest nog even mee naar dat gedeelte waar je anders nooit mag komen, om dooppapieren te tekenen.
Toen volgde er een uitgebreide feestmaaltijd in een restaurant. Nora was weer bijgekomen van alle commotie en had het naar haar zin.

In de week na de doop moet je terugkomen met de nonna en die kaars en krijgt de dopeling wat miswijn en een stukje brood. Al mijn voedingsprincipes in een keer overboord, maar het is voor en goed doel. Tijdens deze terugkomdagen werd ons haar naamdag verteld. Het is er eentje van belangrijke heiligen: Eleni en Konstantinos, 21 mei. Dan mag je haar feliciteren!
Een heel gebeuren dus dat helemaal ingebakken is in de Griekse cultuur. Toen ik eenmaal begreep hoe het geloof in de Griekse cultuur verweven is, vond ik het goed om Nora te laten dopen. Daarbij weet ik dat iedere religie in oorsprong goed is. Er zijn misschien mensen die verschillende geloven misbruiken, maar dat heeft niks met God te maken. Het belangrijkste is dat je het goddelijke in jezelf leert kennen en wie weet is het Grieks-orthodoxe geloof daar wel een middel bij voor Nora.

 

Een prachtig paar

Een prachtig paar

Het was de maandag na een druk weekend. Ik was moe, echt heel moe en moest werken. Gelukkig kon ik het grootste deel van de dag thuis werken en hoefde ik alleen maar achter de computer. Ik hield mijn pyjamabroek aan, want dat zit het fijnst als je met je laptop op de bank gaat zitten. Op de bank werken voelt namelijk minder als echt werk dan wanneer je achter je bureau zit. Goed plan, want omdat het niet voelde of ik echt aan het werk was kreeg ik juist veel voor elkaar.

Vroeg in de middag moest ik toch de deur uit voor een les kinderyoga. Op mijn pyjamabroek na, die eigenlijk een joggingbroek is, was ik wel aangekleed. Ik moest alleen nog mascara op doen, anders hadden ze me natuurlijk door. En oorbellen in om het geheel af te maken. Dat laatste deed ik zonder in de spiegel te kijken. Ik zat een beetje te klooien met dat flupseltje dat aan de achterkant van de oorbel moet aan en lette niet zo goed op. Uiteindelijk lukte het. Ik was klaar om de buitenwereld in te gaan.

Daar ging ik, intussen in een echte yogabroek, met mascara op en met oorbellen in. Het was de eerste les, dus ik stelde me voor aan alle ouders. Die zeiden niets. Ik was een uur met 11 kinderen in de weer, die zeiden van alles maar niets over hoe ik eruit zag. Vervolgens haalde ik Nora op bij de gastouder, die zei ook al niets. Nora bestudeerde mijn oorbellen, dat doet ze wel vaker. Ze zei niets, maar ze kon ook nog niet echt praten.
Pas toen ik naar bed ging en mijn yogabroek inruilde voor de eerdergenoemde jogging-pyjamabroek, mijn mascara eraf haalde en mijn oorbellen uitdeed, merkte ik het pas. Ik had twee verschillende oorbellen in. Totaal verschillende. Eentje in felle kleuren en de ander met een doorzichtig steentje.

Interessante combinatie, overduidelijk geen paar. Zou niemand het gezien hebben? Of zouden ze het gezien hebben en gedacht hebben dat het een weloverwogen artistieke keus was? Misschien hadden ze door dat ik het grootste deel van de dag in mijn joggingbroek had zitten niet werken omdat ik zo moe was en begrepen ze het volkomen. Ik begreep zelf alleen niet dat ik het niet doorhad. Maar waarom zou je niet twee verschillende oorbellen dragen? Soms kun je niet kiezen, dus neem je gewoon van elk paar eentje. Weer eens wat anders.