Twee jaar na de geboorte van mijn dochter heb ik nog steeds contact met een groepje van zwangerschapsyoga. We spammen elkaar met foto’s van onze kleintjes die steeds minder klein worden, delen leuke en minder leuke momenten, vragen om advies bij de opvoeding of andere zaken en bespreken ook dingen die niet over kinderen gaan. Soms gaan we zelfs zonder onze kinderen op stap en natuurlijk spreken we ook af met de kinderen erbij.
De eerste twee van ons groepje zijn in dezelfde nacht geboren,
drie uur na elkaar,
in de verloskamers tegenover elkaar,
met dezelfde verloskundige.
Maar dat wist ik op dat moment nog niet.

Mijn bevalling duurde een beetje lang en die in de verloskamer tegenover mij een beetje kort. De verloskundige was zo lief de hele tijd bij mijn te blijven, maar ging even haar auto op halen die nog bij ons thuis stond. Ondertussen werd zij van de gang geplukt om even een andere bevalling te doen. Die van mijn mede-zwangerschapsyogi.

De dag ervoor had ik om 7u ’s morgens het vermoeden dat het begonnen was en appte dat aan mijn groepje. Ik hield ze op de hoogte tot de weeën me overnamen. Die weeën zijn er om je kind naar buiten te krijgen, maar in mijn geval lukte dat niet zo goed. Mijn thuisbevalling werd een ritje met de ambulance naar het ziekenhuis waar na 23u in totaal met een vacuümpomp de boel afgerond werd.

Wat was ik blij dat om 6:11u de bevalling voorbij was. Ik was inmiddels al lang vergeten dat ik een kind aan het baren was en dacht dat de baby afgelast was. Probeer het over een paar weken opnieuw…of zoiets. Ik was alleen maar die weeën aan het overleven. Daardoor merkte ik niet dat Nora geboren werd. Ze was er opeens! Alsof ik niet 40 weken en 6 dagen zwanger was geweest en 23 uur weeën in mijn hele lichaam had. Al snel verdween die verbazing en maakte ik kennis met mijn baby.

De bevallingen

Nu kan ik bijna niet meer geloven dat mijn peutertje met een haar sterke eigen mening en veel bijzondere gewoontes ooit dat baby’tje was. In maart werd ze 2. De dag ervoor kreeg ik ’s morgens een bericht van mijn mede-bevalster: “Was jij 2 jaar geleden om deze tijd niet al begonnen met de aanloop?” Eh ja, en daar stond ik niet bij stil tot zij dat noemde.
Na dat bericht was ik iedere zoveel uur bezig met hoe het 2 jaar geleden op dat tijdstip was: ‘Vanaf nu wist ik dat het echt begonnen was.’ ‘Nu werd het echt pijnlijk.’ ‘Toen stond ik anderhalf uur onder de douche.’

Maar de voorbereidingen voor Nora’s verjaardag riepen me weer terug naar 2017. De woonkamer moest versierd worden en de cadeautjes nog ingepakt en opeens was het middernacht. ‘Nu had ik nog niet eens volledige ontsluiting.’ Dat vond ik weer heel zielig voor mezelf. Ik moest er toen wat voor over hebben, maar ik kreeg er iets geweldigs voor terug. Onze dochter Nora!
Eigenlijk moet ik zeggen: onze dochter met gevoel voor symboliek. Want ze werd dit jaar op haar geboortetijd 6:11u wakker om haar verjaardag te vieren. ‘Aah, nu was ze eindelijk geboren.’ Maar ze had vandaag best wat langer mogen slapen.

2 gedachtes over “De Bevalling(en)

  1. Oh geweldig!!!! Wat mmoi om te lezen dat je na twee jaar nog weet te vertellen met zoveel passie hoe je de bevalling beleeft en overleefd hebt! Heb er van genoten!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s