Een prachtig paar

Een prachtig paar

Het was de maandag na een druk weekend. Ik was moe, echt heel moe en moest werken. Gelukkig kon ik het grootste deel van de dag thuis werken en hoefde ik alleen maar achter de computer. Ik hield mijn pyjamabroek aan, want dat zit het fijnst als je met je laptop op de bank gaat zitten. Op de bank werken voelt namelijk minder als echt werk dan wanneer je achter je bureau zit. Goed plan, want omdat het niet voelde of ik echt aan het werk was kreeg ik juist veel voor elkaar.

Vroeg in de middag moest ik toch de deur uit voor een les kinderyoga. Op mijn pyjamabroek na, die eigenlijk een joggingbroek is, was ik wel aangekleed. Ik moest alleen nog mascara op doen, anders hadden ze me natuurlijk door. En oorbellen in om het geheel af te maken. Dat laatste deed ik zonder in de spiegel te kijken. Ik zat een beetje te klooien met dat flupseltje dat aan de achterkant van de oorbel moet aan en lette niet zo goed op. Uiteindelijk lukte het. Ik was klaar om de buitenwereld in te gaan.

Daar ging ik, intussen in een echte yogabroek, met mascara op en met oorbellen in. Het was de eerste les, dus ik stelde me voor aan alle ouders. Die zeiden niets. Ik was een uur met 11 kinderen in de weer, die zeiden van alles maar niets over hoe ik eruit zag. Vervolgens haalde ik Nora op bij de gastouder, die zei ook al niets. Nora bestudeerde mijn oorbellen, dat doet ze wel vaker. Ze zei niets, maar ze kon ook nog niet echt praten.
Pas toen ik naar bed ging en mijn yogabroek inruilde voor de eerdergenoemde jogging-pyjamabroek, mijn mascara eraf haalde en mijn oorbellen uitdeed, merkte ik het pas. Ik had twee verschillende oorbellen in. Totaal verschillende. Eentje in felle kleuren en de ander met een doorzichtig steentje.

Interessante combinatie, overduidelijk geen paar. Zou niemand het gezien hebben? Of zouden ze het gezien hebben en gedacht hebben dat het een weloverwogen artistieke keus was? Misschien hadden ze door dat ik het grootste deel van de dag in mijn joggingbroek had zitten niet werken omdat ik zo moe was en begrepen ze het volkomen. Ik begreep zelf alleen niet dat ik het niet doorhad. Maar waarom zou je niet twee verschillende oorbellen dragen? Soms kun je niet kiezen, dus neem je gewoon van elk paar eentje. Weer eens wat anders.

De Bevalling(en)

De Bevalling(en)

Twee jaar na de geboorte van mijn dochter heb ik nog steeds contact met een groepje van zwangerschapsyoga. We spammen elkaar met foto’s van onze kleintjes die steeds minder klein worden, delen leuke en minder leuke momenten, vragen om advies bij de opvoeding of andere zaken en bespreken ook dingen die niet over kinderen gaan. Soms gaan we zelfs zonder onze kinderen op stap en natuurlijk spreken we ook af met de kinderen erbij.
De eerste twee van ons groepje zijn in dezelfde nacht geboren,
drie uur na elkaar,
in de verloskamers tegenover elkaar,
met dezelfde verloskundige.
Maar dat wist ik op dat moment nog niet.

Mijn bevalling duurde een beetje lang en die in de verloskamer tegenover mij een beetje kort. De verloskundige was zo lief de hele tijd bij mijn te blijven, maar ging even haar auto op halen die nog bij ons thuis stond. Ondertussen werd zij van de gang geplukt om even een andere bevalling te doen. Die van mijn mede-zwangerschapsyogi.

De dag ervoor had ik om 7u ’s morgens het vermoeden dat het begonnen was en appte dat aan mijn groepje. Ik hield ze op de hoogte tot de weeën me overnamen. Die weeën zijn er om je kind naar buiten te krijgen, maar in mijn geval lukte dat niet zo goed. Mijn thuisbevalling werd een ritje met de ambulance naar het ziekenhuis waar na 23u in totaal met een vacuümpomp de boel afgerond werd.

Wat was ik blij dat om 6:11u de bevalling voorbij was. Ik was inmiddels al lang vergeten dat ik een kind aan het baren was en dacht dat de baby afgelast was. Probeer het over een paar weken opnieuw…of zoiets. Ik was alleen maar die weeën aan het overleven. Daardoor merkte ik niet dat Nora geboren werd. Ze was er opeens! Alsof ik niet 40 weken en 6 dagen zwanger was geweest en 23 uur weeën in mijn hele lichaam had. Al snel verdween die verbazing en maakte ik kennis met mijn baby.

De bevallingen

Nu kan ik bijna niet meer geloven dat mijn peutertje met een haar sterke eigen mening en veel bijzondere gewoontes ooit dat baby’tje was. In maart werd ze 2. De dag ervoor kreeg ik ’s morgens een bericht van mijn mede-bevalster: “Was jij 2 jaar geleden om deze tijd niet al begonnen met de aanloop?” Eh ja, en daar stond ik niet bij stil tot zij dat noemde.
Na dat bericht was ik iedere zoveel uur bezig met hoe het 2 jaar geleden op dat tijdstip was: ‘Vanaf nu wist ik dat het echt begonnen was.’ ‘Nu werd het echt pijnlijk.’ ‘Toen stond ik anderhalf uur onder de douche.’

Maar de voorbereidingen voor Nora’s verjaardag riepen me weer terug naar 2017. De woonkamer moest versierd worden en de cadeautjes nog ingepakt en opeens was het middernacht. ‘Nu had ik nog niet eens volledige ontsluiting.’ Dat vond ik weer heel zielig voor mezelf. Ik moest er toen wat voor over hebben, maar ik kreeg er iets geweldigs voor terug. Onze dochter Nora!
Eigenlijk moet ik zeggen: onze dochter met gevoel voor symboliek. Want ze werd dit jaar op haar geboortetijd 6:11u wakker om haar verjaardag te vieren. ‘Aah, nu was ze eindelijk geboren.’ Maar ze had vandaag best wat langer mogen slapen.