Ik ben 2 en zeg ‘bah’!

Ik ben 2 en zeg ‘bah’!

En dan heb je opeens een dochter van twee! Dat moet je natuurlijk vieren. Ik wil dat niet te uitgebreid met een echt thema-feestje (thema is: Nora is 2!) of veel bezoek, maar ik maak wel werk van het eten, de versiering en cadeautjes. Aan cadeaus besteed ik de minste aandacht, want we hebben hier thuis onze eigen plasticsoep van speelgoed. Wat krijgen die kleintjes toch veel van trotse familie en gulle vrienden. Veel vriendinnen hebben grotere kinderen en geven hun spullen aan ons. Hartstikke leuk, maar wat moeten we nu voor Nora’s verjaardag kopen?
Ik wilde eerst een keukentje geven, maar daar hebben we eigenlijk geen plek voor. Ze kreeg van haar tante en een vriendin al een glijbaan die al een paar weken in de woonkamer staat. Verder nog een cadeaubon, een boekje en dan is ze nog niet eens jarig. Ik besloot een praktisch cadeau te geven: een speelgoedkast.
Het is een beetje armoedig binnen deze rijkdom; het grootste deel van haar speelgoed ligt opgestapeld in haar box. Die ligt echt helemaal vol. Dus het werd tijd om dat op te ruimen en te zorgen dat ze overal goed bij kan.

Die kast kregen we vorige week van iemand die hem wegdeed. Nora is er blij mee, want je kunt zo leuk die deurtjes open en dicht doen, lees: gooien, of de spullen van de ene plank naar de andere verplaatsen. Ik ben heel blij dat de boel nu een flink opgeruimd is. Dat de box nu letterlijk midden in de kamer staat laten we even buiten beschouwing. Maar nu hebben we nog steeds geen cadeau. Iets anders praktisch misschien? Van een vriendin kreeg ze haar verjaardagskleren, een traditie die ik vorig jaar begonnen ben, met iedere verjaardag mooie nieuwe kleren om op haar eigen en papa’s verjaardag vijf dagen later te dragen.
Gelukkig is Nora toe aan een dekbed. Dat is het! Een dekbed met mooi overtrek en dan nog iets kleins omdat uitpakken zo leuk is. Nora hielp in de winkel met dragen van haar cadeau, maar had geen idee wat het was. Thuis heb ik meteen het overtrek gewassen zodat ze op haar verjaardag wakker kon worden onder haar nieuwe dekbed. Ik was dolblij met dit geweldige cadeau!
Toen ik haar naar bed bracht en zag dat haar tijdelijke deken naast haar bed lag en het nieuwe dekbed haar bed sierde schreeuwde ze uit: “Mama nee, die BAH.” Het dekbed kon duidelijk haar goedkeuring niet wegdragen. Ze wilde alleen in bed gaan liggen onder de andere deken. Uiteindelijk heb ik haar af kunnen leiden en de oude deken verstopt in mijn garderobekast, waar ze hopelijk niet kijkt, en ging ze redelijk tevreden slapen onder haar soft cotton dekbed in een kleur die speciaal op haar knuffel afgestemd is.

Dat ze tien minuten later klaarwakker door haar kamer liep te stuiteren laat ik ook maar even buiten beschouwing. Het waren vast de verjaardagszenuwen. Niet de hare, maar de mijne.