Het mannetje van de radio

Het mannetje van de radio

Het is 21 juni, Internationale Yogadag en ik word gebeld door een verslaggever van Radio Gelderland. Hij heeft gehoord dat ik vandaag een yogales in het park geef. Voor de les wil hij me even interviewen over deze dag. Als ik in het park aankom zit hij al klaar met zijn microfoon en zender. Ook heeft hij zelf een yogamat meegebracht. Hij blijkt niet alleen het mannetje van de radio te zijn, maar ook een yogadocent.

Internationale Yogadag is vorig jaar in het leven geroepen door de Verenigde Naties. Kennelijk hebben zij het vreedzame karakter van yoga ontdekt en willen het daarom toepassen om vrede in de wereld te brengen. Het is de bedoeling dat zo veel mogelijk mensen over de hele wereld vandaag yoga doen om zo het saamhorigheidsgevoel te vergroten. Yoga is daar perfect voor, want je werkt ermee aan bewustwording van jezelf. Dus van je eigen doen en laten, maar ook van de wereld om je heen en hoe jij daarmee omgaat. Om dit toegankelijk te maken voor iedereen worden er overal ter wereld gratis lessen georganiseerd op deze dag.

In het interview vraagt de yogaverslaggever waarom ik zelf aan yoga doe en wat het is. Wat yoga precies is kun je niet heel kort omschrijven, want het gaat vooral om ervaren. Als je het langere tijd beoefent wordt het steeds duidelijker wat het is en voor jou kan betekenen. Het was een leuk gesprek dat live uitgezonden werd op de radio. Nog leuker vond ik het dat de verslaggever ook meedeed aan mijn les.

Ik ben zelf met yoga begonnen omdat ik me er beter door voelde. Toen ik het langer deed ontdekte ik dat er een hele filosofie bij hoorde die me erg aansprak. Maar daar val ik je in mijn lessen niet te veel mee lastig. Ik wil je leren hoe je je bewust kunt worden van jouw lichaam en geest en je zo je grenzen leren kennen. Omdat de wereldvrede centraal staat op Internationale Yogadag ga ik met de groep op zoek naar innerlijke vrede. Ik vraag hen om met hun aandacht naar binnen te keren waardoor je makkelijker innerlijke rust kan vinden. Die rust helpt je te ontdekken wat vrede voor jou betekent. Aan het eind doen we een korte meditatie waarin we ons op deze beleving van vrede richten. Misschien leidt dit niet direct tot wereldvrede, maar ik voel me vanbinnen wel een stukje vrediger. Hopelijk de deelnemers van deze les en de wereld om ons heen ook.

20160621_164106

Wil je meer lezen over mijn yoga-avonturen? Volg dan mijn yogablog: http://www.yoga4everybodyinarnhem.nl/apps/blog/

Bewaren

Dansen in een villa

Dansen in een villa

Afgelopen weekend was het zover; onze scène die we gemaakt hebben vanuit Theater De Plaats in Arnhem werd gespeeld. Vijf keer op een dag. Ik ontving de mensen als architect en bracht ze door middel van een rondleiding naar de centrale hal van de villa waar de scène plaatsvond. Dit is een prachtige hal met een vleugel, een witmarmeren vloer en een plafond met sierlijk stucwerk en een vestibule met houten tochtportaal met paneeldeuren in neo-renaissancestijl en bovenlichten voorzien van glas-in-lood. Deze omschrijving hoorde bij mijn tekst en had ik zelf niet kunnen bedenken. Zo heb ik ook nog een beetje over de architectuur van de villa geleerd.

Kennelijk bracht ik het overtuigend en geloofde het publiek dat ik echt een architect was, want sommige mensen begonnen vragen te stellen. Ik was in het enthousiasme van het spel even het stukje van mijn tekst vergeten waarin ik aangeef dat ze hun vragen tot na de rondleiding moesten bewaren. Gelukkig hielp een vrijwilliger van de villa me en dankzij hem weet ik ook dat deze villa in 1886 is gebouwd in opdracht van barones van Voorst tot Voorst. Later hebben de nonnen van de Amersfoortse congregatie erin gewoond en toen de laatste vertrok in 1991 heeft het een tijd leeg gestaan. In 2012 werd het een zorgvilla voor mensen die zorg nodig hebben en graag kleinschalig willen wonen.

Wij speelden dus in het huis van de villabewoners door hun dagelijkse activiteiten heen. Heel bijzonder om mee te maken. Vooral op de momenten dat sommigen niet leken te begrijpen dat wij aan het toneelspelen waren. Wanneer wij dansten of zongen werd hun aandacht hierdoor getrokken en genoten ze van wat wij aan het doen waren.

Niet alle bewoners zijn dement en ook niet alle bezoekers hebben met deze ziekte te maken. Toch leek iedereen geraakt toen bleek dat een van ons dement was en constant heen en weer ging tussen verschillende periodes van haar leven en slechts een lucide moment had. Dit is ontzettend triest, maar het had ook iets moois. Moeder en dochter leren elkaar op een nieuwe manier kennen tijdens het improviseren met dans, zang en pianospel, wat zonder deze ziekte niet gebeurd was.

13391494_10157009897380297_7170825241726332366_o
Van architect naar danseres.

Het was een prachtige ervaring om als het ware in dit lot van deze mensen te stappen en te ervaren wat zij meemaken. Ik heb genoten van het optreden op zo’n fascinerende locatie en hoop dat de bezoekers en met name de bewoners van deze prachtige villa dat ook hebben.

(De tweede avond had het publiek uitzicht op de villa omdat we toen niet binnen konden optreden.)

Bewaren